Je kan op verschillende manieren bevallen. Je kan worden ingeleid, je kan spontaan bevallen of je krijgt een (geplande) keizersnede. Ik vertel in deze blogpost over mijn bevallingen en hoe ik aan de hand van die ervaringen mijn droombevalling heb samengesteld.
Als je zwanger bent, dan zal je toch echt moeten bevallen. Je kan er niet onderuit, ook al zouden sommige mensen de bevalling maar al te graag willen overslaan. Je hoort verschillende verhalen over bevallingen, meestal de horror verhalen. Denk aan vrouwen die dagen (nee niet uren, maar dagen) erover doen om te bevallen, dat vrouwen zijn gescheurd van gat tot gat (totaal ruptuur) of dat er complicaties zijn ontstaan waarin er drastisch moest worden ingegrepen. Ik zal je dit allemaal besparen. Ik heb namelijk twee
droombevallingen
gehad die ik iedere (zwangere) vrouw die dit leest gun. Het was namelijk beide keren een geweldige ervaring. Beide keren ben ik letterlijk met een glimlach op mijn gezicht bevallen. Zo kan het dus ook.
Inleiding
Met mijn zoontje E. ben ik ingeleid. Het was een zware zwangerschap, bleef maar overgeven (HG) en ik werd van binnen dusdanig beurs getrapt, dat ik gewoon zittend moest slapen. Met 38 weken en 6 dagen zwangerschap werd ik daarom ingeleid om mij uit mijn ‘lijden’ te verlossen.
Ik zou worden ingeleid door middel van pillen die mijn baarmoedermond week zouden maken, maar omdat ik al 2 cm ontsluiting had toen ik binnen kwam was dat dus niet meer nodig en kon ik meteen aan de weeënopwekkers.
Zo gezegd zo gedaan. Om 10:00 uur voelde ik de eerste wee, om 13:00 uur had ik persweeën. Maar omdat ik een volle blaas had en zijn hoofdje er niet langs kon wilden zij mij een katheter in brengen. Die heb ik vriendelijk (nee, ik lieg zo vriendelijk was het niet) bedankt en heb ik zelf zachtjes zijn hoofdje langs mijn blaas weten te persen. Het heeft wel even geduurd (precies 1 uur) voordat hij er was. Om 14:00 uur precies is hij geboren zonder knip, scheur, pomp, tang oid. 18:00 uur was ik al weer thuis!
Met mijn dochter, tweede kind, J. ben ik spontaan bevallen. Ik had al weken oefenweeën, dus toen ik ze op de dag van de bevalling ook voelde, gingen er geen alarmbellen af. Schonk er dus ook geen aandacht aan. Tot dat moeders zei: “Ja sorry hoor, maar ik zou toch echt even bellen.” Nou prima als jij dat zo graag wil dan doe ik dat wel even. Ik zag het probleem echter niet, omdat de weeën niet eens regelmatig waren. Het waren volgens mij dus echt oefenweeën, maar goed. Ik de verloskundige bellen en zij keek in mijn dossier en zag dat ik bij mijn eerste er ook vrij snel over heb gedaan (precies 4 uur vanaf de eerste wee). Ze nam het zekere voor het onzekere en kwam langs. En ja hoor 3 cm. “Het is begonnen” zei ze vrolijk. Nou zo vrolijk was ik niet..
Het was 21:00 uur, ik was nog niet eens klaar met mijn pizza die ik aan het eten was en kon alleen maar denken: “Nee niet nu, ik moet eerst nog slapen!!” Helaas had ik het niet voor het zeggen en moest ik mee naar het ziekenhuis. 21:20 uur zijn mijn vliezen gebroken en 21:50 uur voelde ik de eerste ECHTE wee. Precies 30 minuten later had ik volledige ontsluiting en mocht ik beginnen met persen. 7 minuten later was ze er. En wederom zonder knip, scheur, pomp of tang. we waren voor 02:00 uur weer thuis. Vond het belachelijk, dat je ‘s nachts met een pasgeboren baby naar buiten moest.. But ok.
Mijn ideale bevalling
Aan de hand van mijn twee bevallingen kan ik nu wel mijn ideale bevalling samenstellen. Eigenlijk mag ik natuurlijk niet klagen, maar een beetje fantaseren zal niemand kwaad doen toch?
Geen weeënopwekkers
Als ik het weer over zou mogen doen dan zou ik graag een spontane bevalling willen die ik zelf zou kunnen plannen! Waarom? Omdat ik het bij mijn tweede bevalling geweldig mooi vond hoe mijn lichaam het allemaal zelf heeft gedaan. Ok, ik werd dan wel een handje geholpen doordat mijn vliezen waren gebroken, maar er kwamen geen weeënopwekkers aan te pas!
Geen gehaast
Daarnaast vond ik het haasten bij mijn spontane bevalling echt verschrikkelijk. Je moet alles wat je aan het doen bent ineens laten liggen en rennen. Ik was er gewoon niet zo op voorbereid als bij mijn eerste. Ik wist toen wat er zou gebeuren en was daar ook op ingesteld. Klinkt misschien een beetje gek aangezien het vanaf de 37 weken ongeveer iedere moment kan gebeuren, maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel.
Geen naweeën
De duur van mijn tweede bevalling was aanzienlijk sneller dan mijn 1e, maar ik heb ook echt 10 keer zoveel naweeën gehad als bij de eerste. Dus in dat opzicht heb ik dan liever iets langer weeën hebben voor dat het kindje is geboren, dan er na. Want tja, het kindje is er dan al uit dus voor wat heb ik dan nog weeën? Mentaal is dit echt killing.
Geen pijnbestrijding
De pijn vond ik niet eens zo erg. Ja, het doet pijn, maar ik heb er dan ook vrij kort over gedaan. Kan ik dan wel spreken over pijn? Ik weet het niet. Ik vond het in ieder geval niet waardig om er pijnbestrijding voor te vragen. Heb het beide keren daarom ook zonder gedaan.
Jouw droombevalling
Hoe was jouw bevalling en hoe zie jij jezelf bevallen in de toekomst? Het is en blijft enorm bijzonder en dat is een ding wat zeker is. Maar zoals ik net al zei: fantaseren zal niemand kwaad doen, dus brand maar los!
Liefs,
Nova